Σαν παιδί που μεγάλωσε στην Ολυμπιακή Ριβιέρα, τα καλοκαίρια μου είναι γεμάτο αναμνήσεις στις σκιές του κάστρου του Πλαταμώνα. Το εμβληματικό αυτό φρούριο βρίσκεται εκεί που ο Ολύμπος ενώνεται με το Αιγαίο πέλαγος, ενώ οι πύργοι του φρόντιζαν την ακτογραμμή σαν ψύχραιμοι φύλακες. Εκεί που οι ντόπιοι κολυμπάμε, άλλοι ψαρεύουν κι άλλοι στρώνουν πικνίκ δίπλα στο κύμα. Γνωρίζουμε κάθε εκατοστό της ακτογραμμής σαν την παλάμη του χεριού μας αλλά ποτέ δεν την βαρεθήκαμε ούτε για μια στιγμή. Τριάντα χρόνια αργότερα, αποφάσισα να το δω από άλλη οπτική.

Ένα χειμερινό απόγευμα που φυσούσε, απογείωσα το drone μου και το πέταξα πάνω από το κάστρο για πρώτη φορά. Ο άνεμος φυσούσε με 40χλμ και το έπαιρνε μακριά μου. Σε κάποια φάση σταμάτησε να ανταποκρίνεται. Ήταν αδύνατο να το επιστρέψω στο σημείο απογείωσης. Χαμήλωσα το υψόμετρο, γύρισα σε sport mode και το προσάρμωσα αντίθετα του αέρα. Όταν το έπιασα στα χέρια μου, ένιωσα σαν να πιάνω στα χέρια μου ένα κομμάτι των παιδικών μου χρόνων (καθώς ήξερα τι θα δω στην κάρτα μνήμης).

Αυτή η πτήση ήταν περισσότερο από μία εναέρια φωτογράφιση. Μου θύμισε πως ακόμα και τα πιο οικεία μέρη μπορούν να σε "δοκιμάσουν" αν τα δεις από άλλη οπτική. Το κάστρο έμεινε το ίδιο. Εγώ όχι. Μεγαλώνοντας με κάτι σε κάνει να νομίζεις πως το ξέρεις καλά, όταν το βλέπεις σαν τρίτος (ή από ψηλά) καταλαβαίνεις πως δεν ξέρεις τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τα brands αλλά και για τις ίδιες τις ανθρώπινες σχέσεις: η άνεση της συνήθειας δημιουργεί υποθέσεις, ενώ η οπτική αποκαλύπτει την αλήθεια. Με αυτό κατά νου, θα εξερευνήσουμε πως το storytelling και οι εναέριες φωτογραφίες μπορούν να μετατρέψουν έναν προοροσμό σε ένα δυνατό τουριστικό προϊόν.

Το κάστρο του Πλαταμώνα στέκεται κοντά στις εκβολές του Πηνειού ποταμού, από όπου ήλεγχαν την κοιλάδα των Τεμπών - ένα στενό πέρασμα που συνδέει τη Μακεδονία με τη Θεσσαλία. Η τοποθεσία του κάστρου επέτρεπε τους αμυνόμενους να ελέγχουν τις βορειοανατολικές διόδους καθώς και να προστατεύονται από τους πειρατές του βορείου Αιγαίου. Αρχικά άνηκε στην αρχαία πόλη Ηράκλεια (ή Πιερικό Ηράκλειο), όπου ένα βυζαντινό κάστρο πιθανότατα προϋπήρχε ήδη από τον 10ο αιώνα.

Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία (1204) ο Λομβαρδός ιππότης Rolando Piscia πήρε την περιοχή από τον Βονιφάτιο του Μομφερρατικού και ξαναέχτισε το κάστρο από τα συντρίμμια που είχαν απομείνει, ενδυναμώνοντας ξανά την αμυντική του δυναμική. Οι Βυζαντινοί το ξαναπήραν το 1218. Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί κατέκτησαν τον Πλαταμώνα, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική του σημασία. Οι Βενετοί το κράτησαν για μικρό χρονικό διάστημα 1425-1427 μέχρι που γύρισε στα χέρια των Οθωμανών στις αρχές του 20ου αιώνα. Ακόμα και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στρατεύματα των Νεοζηλανδών χρησιμοποίησαν το φρούριο για να καθυστερήσουν τις γερμανικές δυνάμεις.

Τα εξωτερικά τείχη του κάστρου σχηματίζουν ένα μη κανονικό πολύγωνο με πύργους και προπύργια να τα υποστηρίζουν. Κάποια τμήματα στο εξωτερικό περίβλημα φθάνουν τα 9.5 μέτρα στην δεξιά είσοδο και τα 7.5 στην αριστερή, με το πάχος να ανέρχεται ανάμεσα στα 1.2 με 2 μέτρα. Μέσα περικλείεται μία ακρόπολη και ένας κεντρικός πύργος. Ο οκτάγωνος πύργος στη βορειοδυτική πλευρά έχει ύψος 16-20 μέτρα και 2 μέτρα πάχος, ενώ η είσοδος του βρίσκεται σε ύψος τριών μέτρων από το έδαφος για ασφάλεια.

Οι επισκέπτες μπορούν να εισέλθουν στο κάστρο από μία αψίδα του 13ου αιώνα, να περιπλανηθούν στο εσωτερικό των τειχών και να δουν ερείπια κατοικιών, δεξαμενών και εκκλησιών. Το μόνο άθικτο κτίριο είναι η μικρή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία κάποτε λειτουργούσε ως τζαμί κατά την οθωμανική κυριαρχία. Καθώς στέκεστε στα τείχη, η θέα φθάνει από τον Θερμαϊκό κόλπο μέχρι τον ορεινό όγκο του Ολύμπου.

Ο Πλαταμώνας δεν είναι απλά ερείπια. Είναι μέρος της σύγχρονης ζωής στην Πιερία. Χάρη στις προσπάθειες αποκατάστασης, το κάστρο φιλοξενεί συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις κάθε καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου. Τώρα, στο 54ο έτος του, το φεστιβάλ περιλαμβάνει παραστάσεις στο κάστρο, στο αρχαίο θέατρο του Δίου και σε άλλα τοπικά μνημεία. Προσφέρει πανελλήνια εμβέλεια και διεθνή προβολή και προσκαλεί τους επισκέπτες να βιώσουν την τέχνη εκεί όπου γράφτηκε ιστορία.

Πετώντας πάνω από το κάστρο, ο δυνατός άνεμος μου έδωσε ένα μάθημα για το ρίσκο και για την υπομονή. Οι ριπές ήταν απρόβλεπτες και το drone μου λάγκαρε. Μείωσα το υψόμετρο όσο μπορούσα, γύρισα σε sport mode και εμπιστεύτηκα λίγο την τύχη και λίγο το ένστικτο μου για να προσγειωθώ. Όταν έπιασα το drone τα χέρια μου έτρεμαν λίγο, όχι από τον φόβο αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η οπτική αλλάζει τα πάντα. Μπορείς να γνωρίσεις ένα μέρος πραγματικά μόνο αν το επισκεφθείς από πολλά "στρώματα" - τόσο από τη γη όσο κι από τον ουρανό.

Οι ίδιες αρχές εφαρμόζονται και στο storytelling. Οι ιστορίες δεν είναι 'στατικές' και μονόπλευρες. Εξαρτόνται από την οπτική, την απόσταση και από το γενικό πλαίσιο. Στις εμπειρίες που είχα σε endurance sports, σε events, στην εστίαση και στο τουριστικό marketing έμαθα πως η οπτική μπορεί να αλλάξει το αφήγημα. Ο φακός του drone πάνω από ένα κάστρο, μία λήψη με τηλεφακό στο κολυμβητικό σκέλος ενός τριάθλου, ένα slow pan στην πλατεία ενός χωριού, μπορούν να διεγήρουν συναισθήματα που ένα κείμενο δε μπορεί. Μία εναέρια φωτογραφία προσκαλεί το θεατή να ζήσει την ιστορία - τον κάνει να νιώθει σαν να είναι μέρος της αντί για απλός παρατηρητής.

Το marketing προορισμών δε θα έπρεπε να είναι απλά μία λίστα αξιοθέατων. Πρέπει να προκαλεί τους θεατούς να νιώσουν κάτι. Έρευνες δείχνουν ότι πληροφορίες που μεταδόθηκαν με ιστορίες είχαν έως και 22 φορές μεγαλύτερη δυναμική να αποτυπωθούν στη μνήμη από ότι τα απλά δεδομένα και κείμενα. Η συναισθηματική σύνδεση οδηγεί σε brand loyalty και σε πιο άμεσες συναλλαγές. Οι εναέριες λήψεις ενδυναμώνουν αυτήν την επίδραση προσφέροντας στον θεατή μία σπάνια εμπειρία. Όταν βλέπεις το κάστρο του Πλαταμώνα από ψηλά (και τα τείχη του δημιουργούν μία μακρυά σκοιά στο Αιγαίο) δε διαβάζεις απλά μία ακόμα πληροφορία για το αξιοθέατο. Νιώθεις τη δύναμη του μέρους.

Οι άνθρωποι ελκύονται από τα αφηγήματα. Το storytelling μας βοηθάει να δημιουργήσουμε συναισθηματικούς δεσμούς ανάμεσα στα brands και στους καταναλωτές. Οι προορισμοί δεν είναι εξαίρεση: δημιουργούνται "αφηγήματα" όπου οι επισκέπτες συνδιαμορφώνουν την πραγματικότητα με τους ντόπιους. Το ταξιδιωτικό storytelling πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε ψηφιακής στρατηγικής marketing.

Ένα άρθρο της Solimar αναφέρει ότι οι ιστορίες είναι κάτι περισσότερο από "buzzwords", καθώς υπερπολλαπλασιάζουν την αξία ενός αντικειμένου (ή προορισμού) κατά χιλιάδες τις εικατό.Για τους προορισμούς, οι ιστορίες είναι αυτές που διαφοροποιούν το ένα μέρος από το άλλο και είναι αυτές που κάνουν την εμπειρία αξιομνημόνευτη. Αντί να "βομβαρδίζουμε" το κοινό με στεγνές πληροφορίες, ένα αποτελεσματικό storytelling μπορεί να ξυπνήσει την ανάγκη της ανακάλυψης που πολλές φορές οδηγεί επισκεψημότητα.

Οι Οργανισμοί Διαχείρισης και Προώθησης Προορισμών (DMOs) πρέπει να επιμελούνται τις ιστορίες σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και να προσκαλούν τους επισκέπτες να μοιράζονται τα δικά τους "αφηγήματα". Εδώ οι αυθεντικότητα μετράει περισσότερο από τις τεχνικές προδιαγραφές. Οι ταξιδιώτες θέλουν να συνδεθούν με πραγματικούς ανθρώπους και τοπικές παραδόσεις. Στα project που έχω αναλάβει, συνεργάστικα στενά με δήμους, ξενοδοχεία, και κατοίκους προκειμένου να αποτυπωθεί η πραγματική "φωνή" της τοπικής κουλτούρας. Αυτή η συνεργατκή προσέγγιση μοιάζει λιγότερο με διαφήμιση, για αυτό και είναι πιο native για τον αναγνώστη.

Το brand building έχει μακρύ δρόμο. ΟΙ εναέριες φωτογραφίες ή τα viral βίντεο μπορέι να τραβούν τα βλέματα, αλλά το βιώσιμο storytelling και η συνέπεια στην αποτύπωση της ταυτότητας είναι αυτά που μετατρέπουν την περιέργεια σε επισκεψημότητα. Για αυτό και κάθε έργο που αναλαμβάνω - είτε είναι ένα reel 30 δευτερολέπτων ή ένα blog post 2000 λέξεων - το επεργάζομαι σαν ένα κεφάλαιο ενός μεγαλύτερου αφηγήματος. Για το κάστρο του Πλαταμώνα, το αφήγημα περιέχει ιστορία, εντοπιότητα, παιδικές αναμνήσεις και μία υπόσχεση για νέα οπτική.

Το 2024 - 2025 ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (ΠΟΤΑΠ) συνεργάστηκε με το Marketing Greece για την καμπάνια "Travel Reimagined Pieria - Olympus Riviera. Στο εγχείρημα αξιοποιήθηκαν κινηματογραφικά visuals και αυθεντικό storytelling για να αναδείξουν τα βουνά της Πιερίας, την ακτογραμμή και τη ζωή του τόπου. Επικεντρώνοντας στις εμπειρίες αντί την προώθηση, η καμπάνια "τοποθέτησε" την Πιερία στον χάρτη ως ένας βιώσιμος προορισμός για σύγχρονους ταξιδιώτες.

Η καμπάνια περιείχε:

1. Φωτογραφίες τοπίου που έκοβαν την ανάσα. Η καμπάνια ανέδειξε τα μονοπάτια του Ολύμπου και τις αθλητικές δραστηριότητες βάσει της βιοποικιλότητας της περιοχής.
2. Παραδοσιακά χωριά και πολιτισμική κληρονομιάΈδωσε έμφαση στους γοητευτικούς ιστορικούς οικισμούς προσκαλώντας τους επισκέπτες να ανακαλύψουν την αρχαία αρχιτεκτονική.
3. Τοπική γαστρονομίαΓαστρονομικές εκδρομές ανέδειξαν τα Πιερικό προϊόντα και τα πιάτα, ενθαρρύνοντας τους ταξιδιώτες να δοκιμάσουν τοπικές γεύσεις.
4. Προσκυνηματικές διαδρομές και προορισμοί. Άγιοι τόποι φροντίζοντας την πνευματικότητα των επισκεπτών.
5. Αυθεντική αλληλεπίδραση με τους ντόπιουςΕργαστήρια και τοπικές δράσεις για να βιώσουν οι ταξιδιώτες την ζωή της Πιερίας.

Η καμπάνια χρησιμοποίησε κινηματογραφικά πλάνα και ποιοτικές φωτογραφίσεις για να αποτυπώσει τις εμβληματικές κορυφές, τις ηλιόλουστες παραλίες και τις παραδοσιακές γιορτές. Η διανομή έγινε από τα social media και κυρίως από το TikTok, όπου η απήχηση ήταν ιδιαίτερα υψηλή. Δημιουργόντας ένα brand με συνοχή η "Ολυμπιακή Ριβιέρα" - ανέκτησε μία ταυτότητα όπου το βουνό, η θάλασσα, η παράδοση και η φιλοξενία έδεσαν αρμονικά. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η παγκόσμια αναγνώριση, να αυξήσει την επισκεψιμότητα όλους τους μήνες και να βρει οικονομικά οφέλη η τοπική κοινωνία.

• Το αυθεντικό storytelling έχει σημασία. Η επιτυχία της καμπάνιας αποδεικνύει ότι το κοινό αναζητά πραγματικά αφηγήματα και όχι γενικού περιεχομένου προωθήσεις.
• Τα κινηματογραφικά πλάνα είναι πιο ελκυστικά. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο υψηλής ποιότητας, ιδίως τα εναέρια, εκτοξεύουν την αξία του προορισμού.
• Η διανομή σε πολλά μέσα παίζει μεγάλο ρόλο. Η αξιοποίηση του TikTok και του Instagram έφεραν απήχηση σε νεότερα κοινά και αύξησαν ραγδαία την αλληλεπίδραση.
• Το branding με συνοχή είναι το κλειδί. Ο όρος "Ολυμπιακή Ριβιέρα" κατέληξε να είναι μία 'ταμπέλα' που συνδυάζει αρμονικά όλες τις πτυχές του τόπου.
• Η βιωσιμότητα και η συμμετοχή της κοινωνίας είναι must. Η ανάδειξη των τοπικών παραδόσεων, της γαστρονομίας και της περιβαλλοντικής διαχείρισης προσελκύει νέους ταξιδιώτες και υποστηρίζει την οικονομική ανάπτυξη.