Επιλέξαμε να επισκεφθούμε τη Λίμνη Κάτι σε μία από τις πιο απρόσμενες ημέρες του χρόνου — στις 26 Δεκεμβρίου. Την ώρα που οι περισσότεροι ήταν μαζεμένοι γύρω από τραπέζια, πίνοντας, τρώγοντας ανελέητα στο όνομα των γιορτών, εμείς επιλέξαμε να περπατήσουμε. Να κινηθούμε, να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα, να αντικαταστήσουμε την υπερβολή και την υπερκατανάλωση με την προσπάθεια. Ήταν μια τυχαία απόφαση, σχεδόν χωρίς κανένα πλάνο — όχι για να εναντιωθούμε στις παραδόσεις και τις συνήθειες των γιορτών, αλλά υπέρ της ισορροπίας. Πήγαμε αναζητώντας εσωτερική ηρεμία, σιωπή, εκείνη τη διαύγεια που εμφανίζεται μόνο όταν είσαι έξω στη φύση.

Η ομίχλη αλλάζει τους κανόνες.

Μειώνει την απόσταση. Μαλακώνει τις "γωνίες". Επιβραδύνει τα πάντα. Εκείνη τη μέρα, το περιβάλλον έκανε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Εγώ ακολούθησα. Παρατήρησα πώς το φως διαλυόταν και πώς η σιωπή γινόταν ορατή.

Η φωτογράφιση "γεννήθηκε" από αυτές τις συνθήκες.

Με ησυχία, με συγκέντρωση και δηλώνοντας παρόν.

Ακριβώς εδώ ξεκίνησε το story-telling.

Στην πρώτη φωτογραφία, εστίασα στους κορμούς των δέντρων. Απόλυτα παράλληλοι, με ίσες αποστάσεις, όρθιοι σαν στρατιώτες σε υπηρεσία. Δεν σου κλείνουν εντελώς τον δρόμο — σου επιτρέπουν να περάσεις, ίσα που χωράς. Έχεις την αίσθηση ότι σε ανέχονται, αλλά δε σε καλωσορίζουν. Σαν το δάσος να σε αφήνει να γλιστρήσεις ανάμεσα του, κρίνοντας αυστηρά πόσο βαθιά τολμάς να προχωρήσεις.

Μερικά μέρη δεν σε σταματούν. Σου κάνουν ξεκάθαρα όμως ότι δεν ανήκεις εκεί.

Στη δεύτερη φωτογραφία, έγειρα την κάμερα ελαφρώς προς τον ουρανό. Ο ευρυγώνιος φακός έκανε ακριβώς αυτό που ήθελα: παραμόρφωσε την πραγματικότητα όσο χρειαζόταν για να γίνει άβολη. Τα δέντρα ήταν ήδη ψηλά, αλλά αυτή η απλή κίνηση τα μετέτρεψε σε κάτι υπερβολικό, σχεδόν εξωπραγματικό. Παράξενο, ελαφρώς αποπροσανατολιστικό, αλλά ταυτόχρονα καλλιτεχνικό. Μια υπενθύμιση ότι η οπτική γωνία από μόνη της αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία.

Η πραγματικότητα δε χρειάζεται να αλλάξει για να φαίνεται εξωπραγματική - μερικές φορές το. μόνο που χρειάζεται είναι να αλλάξεις γωνία.

Η τρίτη φωτογραφία αποτυπώνει τον κεντρικό χώρο δίπλα στη λίμνη. Έναν χώρο φτιαγμένο για ανθρώπους. Ψησταριές, ένα κιόσκι, και μία απλή, βασική παροχή νερού — σημάδια ζωής, συναθροίσεων, κοινών στιγμών. Την άνοιξη και το καλοκαίρι, το σημείο αυτό γεμίζει κόσμο, γέλια και ζεστασιά. Τον χειμώνα γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό. Άδειο. Ακίνητο. Απόκοσμο. Η ενέργεια εξαφανίζεται και αυτό που μένει μοιάζει εγκαταλελειμμένο, σχεδόν σαν να κουβαλά τη μυρωδιά του θανάτου. Ο ίδιος τόπος, δύο εντελώς διαφορετικές αλήθειες.

Δεν αλλάζουν τα μέρη. Εμείς είμαστε που αλλάζουμε μέσα σε αυτά.

Στην τέταρτη φωτογραφία, μια ανθρώπινη φιγούρα στέκεται ακίνητη, κοιτάζοντας τη λίμνη. Η ομίχλη είναι βαριά, πυκνή, καταπίνει ολόκληρο το σκηνικό. Δεν την επεξεργάστηκα σχεδόν καθόλου. Την άφησα να υπάρχει όπως ήταν. Ο άνθρωπος γίνεται δευτερεύων, σχεδόν εύθραυστος, χαμένος μέσα στην ατμόσφαιρα. Σε αυτήν τη φωτογραφία η ομίχλη δεν διακοσμεί την εικόνα — την κυριαρχεί.

Όταν η φύση παίρνει τα "ηνία" του κάδρου, η ανθρώπινη παρουσία μεταμορφώνεται από απάντηση, σε ερώτηση.

Βγάζονταςι την τελευταία φωτογραφία κατάλαβα πως έπρεπε να σταματήσω εδώ. Ένα ξύλινο καλύβι στεκόταν ήσυχα ανάμεσα στα δέντρα, τόσο παράξενο που έμοιαζε σχεδόν εξωπραγματικό — σαν να είχε χτιστεί λίγες μέρες πριν φτάσουμε ή να είχε τοποθετηθεί εκεί ως σκηνικό για ταινία. Μπροστά του, η εστία της φωτιάς ήταν μούσκεμα από την υγρασία, άψυχη κάτω από το βάρος της ομίχλης. Όλο το σκηνικό είχε κάτι βαθιά κινηματογραφικό, απόκοσμο, αλλά και παράξενα οικείο. Μου θύμισε το Castle Byers από το Stranger Things. Αφού τράβηξα αυτή τη λήψη, έβαλα τη μηχανή πίσω στην τσάντα. Οτιδήποτε άλλο θα φαινόταν περιττό.

Μερικές στιγμές σου υπενθυμίζουν πως πρέπει να καταλαβαίνεις πότε να σταματάς.

Δούλεψα με τον Sigma 16-28mm γιατί ήθελα ευρυγώνια εμπειρία, όχι απλά ανοιχτό κάδρο.

Αυτός ο φακός άφησε την ομίχλη να κυριαρχήσει κρατώντας τον θεατή στη σκηνή. Μου επέτρεψε να ενώσω το πρώτο πλάνο με το φόντο. Ένιωσα το χώρο ανοιχτό χωρίς να δημιουργώ περιττές αποστάσεις.

Σε αυτές τις εστιακές αποστάσεις η ατμόσφαιρα φαίνεται πιο φυσική.

Δεν αλλάζει την εικόνα.

Σε αφήνει να "μπεις" μέσα της.

Απαραίτητο για το visual storytelling.

Το visual storytelling είναι τρόπος σκέψης.

Έχει να κάνει με τις αποφάσεις που παίρνεις επιλέγοντας το κάδρο και επιτρέποντας τα στοιχεία να λειτουργήσουν υποστηρικτικά στην ιστορία.

Αυτή η προσέγγιση δεν αφορά μόνο τα τοπία αλλά και:

• Τα brand
• Τους ανθρώπους
• Τα μέρη

Οι ιστορίες θέλουν ηρεμία και συναίσθημα

Κάθε απόφαση - επιλογή φακού, απόσταση από το αντικείμενο, τοποθέτηση prompts κ.α. - εξυπηρετούν σε έναν κοινό σκοπό: να δημιουργείς εικόνα που έχει κάτι να πει.

Αυτή είναι η δουλειά μου.

Bonus content

Μετά αυτήν την ομίχλη, είπα να σπάσω λίγο τη διάθεση με κάτι πιο ελαφρύ.

Η αντίθεση χρειάζεται μερικές φορές.

Έβγαλα ένα μικρό, ελαφρύ reel εκείνη τη μέρα - σαν υπενθύμιση ότι δε χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά.

👉🏻 Δες το reel παρακάτω.

Αν αυτή η ιστορία σε έκανε να σταθείς για λίγο ή να θυμηθείς κάτι δικό σου, θα χαρώ να γνωριστούμε.

Επικοινώνησε μαζί μου για να μοιραστούμε ιδέες, στιγμές ή απλώς μια καλημέρα.