Σκέφτηκες ποτέ ποια είναι η εμμονή μας με το 2016;

Κάθε λίγους μήνες, στα social media έρχεται ένα νέο trend.

Αυτόν τον μήνα ήταν "Πόσταρε τον εαυτό σου το 2016“.

Λες και αυτή η χρονιά κρύβει κάποιου είδους χαμένη αθωότητα.

Λες και ήταν πιο απλή. Πιο χαρούμενη. Λες και ήταν καλύτερη.

Ας είμαστε ειλικρινείς, το 2016 δεν ήταν μία καλή χρονιά.

• Το Brexit.
• Οι εκλογές στην Αμερική.
• Η "αναδόμηση" της τέταρτης εξουσίας στην Ελλάδα.
• Η μαράζωση του σοσιαλισμού.
• Η άνθιση του φασισμού, ηχηρά χωρίς καμία ντροπή.

Ο κόσμος δεν φαινόταν πιο ασφαλής, ούτε πιο αισιόδοξος.

Ήταν έτοιμος να σπάσει. Και παρόλα αυτά, ο κόσμος ακόμα κοιτάει πίσω στο '16.

Όχι επειδή όλα ήταν καλά - αλλά επειδή εμείς ήμασταν διαφορετικοί.

Θυμάμαι εκείνη την ημέρα στην Οξφόρδη.

Ένας φίλος μου έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία σε ένα break που κάναμε ανάμεσα από μία εργασία και από το πλανάρισμα αυτού που πιστεύαμε ότι ήταν το "next big thing". Είχαμε ιδρύσει την Ελληνική κοινότητα, γεμάτο συζητήσεις, ιδέες, φιλοδοξίες. Ήμουν μόλις 22. Λίγους μήνες πριν την αποφοίτηση μου.

Ονειρευόμασταν χωρίς φίλτρα.

Όχι επειδή ήμασταν αφελείς, αλλά επειδή δεν είχαμε ακόμα δοκιμαστεί.

Καμία πραγματική αποτυχία.

Καμία σοβαρή ήττα.

Καμία συνέπεια των πράξεων μας.

Πιστεύαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορούσε να μας πει ότι δε μπορούμε. Όχι επειδή δε θα είχε δίκιο, αλλά επειδή το ταξίδι μας δεν είχε ακόμα ξεκινήσει.

Αυτή η αυτοπεποίθηση είχε αποτυπωθεί στα πρόσωπα μας.

Υπήρχε μία "λάμψη".

Υπήρχε κίνηση.

Ήταν μία λάμψη που δεν έρχεται από επιτυχία αλλά προσδοκία.

Στα χρόνια που ακολούθησαν "φάγαμε πολλά χαστούκια".

Μας προκάλεσαν προσωπικά.

Οικονομικά.

Επαγγελματικά.

Αποτύχαμε. Πολλές φορές.

Τα σχέδια μας δε λειτούργησαν.

Η αβεβαιότητα κυριάρχησε.

Το "άστρο" μας, θόλωσε.

Οι κρίσεις έχουν τον τρόπο τους να το κάνουν αυτό.

Δεν τεστάρουν απλά τις ικανότητες σου - τεστάρουν την πίστη σου ότι η προσπάθεια θα σε οδηγήσει κάπου ουσιαστικά.

Η ελπίδα σιωπά.

Μερικές φορές χάνεται για πάντα.

Συνεπώς, όταν ποστάρουμε τους εαυτούς μας το 2016, δεν γιορτάζουμε το έτος.

Πενθούμε κάτι άλλο...

Νοσταλγούμε την εκδοχή του εαυτού μας όπου ακόμα πιστεύαμε - όχι τυφλά, αλλά πραγματικά.

Τις στιγμές που "η πραγματικότητα" δε χρειαζόταν διαπιστευτήρια.

Τις στιγμές που η αυτοπεποίθηση ερχόταν φυσικά, πριν χρειαστεί να ξαναχτίσουμε με κόπο από τα σπασμένα μας κομμάτια.

Αυτό που μας λείπει δεν είναι ο κόσμος του τότε.

Ήταν ήδη κατεστραμμένος.

Αυτό που μας λείπει είναι η λάμψη του προσωπικού μας άστρου, τότε που υπήρχε φωτεινό και αδιαμφισβήτητο.

Και ίσως να μην είναι κακό.

Επειδή το να θυμάσαι κάτι δε σημαίνει ότι θέλεις να πας πίσω στο παρελθόν.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις τι είναι αυτό που αξίζει να ξανακερδίσεις - όχι τις συγκυρίες, αλλά την πίστη ότι το να προχωράς μπροστά έχει ακόμα νόημα.